Een nieuwe thuis

In het verleden kwamen er tal van verwaarloosde honden op mijn pad. Enkele verhalen …


Een ‘vergeten’ Cocker

Een cocker leefde gedurende 5 jaar alleen, verlaten in een achtertuin van een huis waar nooit iemand was. Hij vond beschutting langs een gat in een muur. De buren wierpen eten voor hem. Niemand durfde iets ondernemen. Een dame die zwerfkatten voederde belde naar me. De cocker kwam in huis.

Hij beet om zich heen, was volledig verklit en overdekt met ontstekingen. Hij werd verzorgd en kreeg terug vertrouwen. Het bijten stopte. Hij werd geadopteerd door een lief echtpaar met honden en paarden.


Een ongewenste Mastino

Een mastino leefde constant in een ren van een achtertuintje. Hij bonkte met de kop tegen de tralies. Hij zakte door de achterpoten. De buren vroegen om hem te helpen. Wij kregen de hond mee.

De spieren waren zwak. De achterhand trilde. Hij had pijn en kreeg medicatie. Hij begon te genieten van het leven. Maar hij bleef wantrouwig. Hij is bij ons blijven wonen tot het einde van zijn leven.


Een uitgehongerde Jack Russell

Een Jack Russell doolde uitgehongerd rond. Waarschijnlijk zat hij ergens opgesloten zonder eten en is hij ontsnapt. Hij kwam in huis en sterkte aan.

Hij vond een thuis bij 2 andere Jacks. Hij ligt op de rug om het balletje te grijpen.


Duitse Herder in vergeet-hok

Duitse herder Rex leefde 7 jaar in een hok zonder uitzicht. Hij zou afgemaakt worden want hij kon niet meer op de achterpoten steunen. Zij waren volledig ontstoken. Wij haalden hem op.

Hij werd verzorgd en ging bij Marleen in opvang. Zij hielden zoveel van hem dat hij bij hen gebleven is. 


Labrador leefde 3 jaar alleen in achtertuin.

Een labrador leefde 3 jaar volledig alleen op een achterkoertje. Hij mocht wegens het geloof van de mensen nooit in huis. Hij had geen beschutting en haalde het eten uit blikken.

De neus stond vol littekens. Hij jankte veel. De buren gaven het uiteindelijk door. Ik mocht hem ophalen.

Toen ik hem uit hun tuin in de living liet, sleurde hij me naar de voordeur. Als een ram beukte hij er met de kop in. Hij wilde maar één ding: weg uit dat huis !

Ik reed met hem onmiddellijk naar een natuurgebied rond een meer. Ik liet hem los. Hij liep van vreugde eindeloos in rondjes. Hij werd geadopteerd door gepensioneerde mensen met honden.


Een pinscher was het doelwit van agressieve kinderen.

Hij werd van de trap geworpen. Hij moest buiten op een koertje leven. De buren wierpen eten voor hem over de muur. Hij werd gebracht en was in paniek. Mensen durfde hij niet aankijken.

Hij trok mee het bos in en fleurde op. Stilaan begon hij mensen te vertrouwen. Hij wordt nu verwend als een koninkje. Hij staat hier op de foto voor ‘zijn’ huis.


Een keeshondje leefde 6 jaar verwaarloosd bij een boer in een ren.

Zijn beschutting was een betonnen pijp. Hij leek een wandelend pak klitten. Hij beet om zich heen en kon niet aangeraakt worden. Met voer werd hij in de transportkooi gelokt.

Hij kon nooit gaan zitten doordat hij achteraan teveel pijn had door een perineale hernia. Hiervoor werd hij geopereerd. Hij wende geleidelijk aan aanraking. Zijn angst verdween. Hij werd geadopteerd en leeft nu op een domein met honden en paarden. 


Een labrador kruising doolde rond, overdekt met verwondingen.

Bij mij thuis ging zij in een hoek staan met de rug naar mij gekeerd. Zij gromde en liet de urine lopen. Dit zijn tekenen van zware mishandeling. Ze stond vol littekens en had verbrandingen op buik en geslacht. Zij was doodsbang voor mensen en viel elke hond aan. Ze leerde een muilkorf dragen, begon los te lopen in de natuur en met honden om te gaan.

Zij werd geadopteerd door een dierenactivist, een zachte man die een domein heeft van 6000 m². De eerste 3 weken toen hij thuiskwam liep ze steeds al gillend weg. Hij moest haar een kwartier in de armen houden tot ze niet meer rilde. Zo bang was zij van de herinnering aan de thuiskomst van haar vorige baas…


Er werd me gevraagd een verwaarloosde hond op te halen.

De zijkant van haar kop was volledig ingedeukt. De verwonding was al oud. Ze was nooit verzorgd geweest. Zij viel steeds om. Zij kon enkel al liggend eten. Langzaam sterkte ze aan en werd geadopteerd door een lieve dame.


Een labrador leefde 4 jaar in een ren.

De buren konden het niet meer aanzien. De eerste foto is gemaakt van op hun muur. Ik zocht de eigenaars op en mocht de hond kopen. Toen hij uit het hok kwam zakte hij door de achterpoten. Hij kroop vooruit als een krokodil. De spieren waren totaal verzwakt. In het bos viel hij geregeld in konijnenpijpen en had de kracht niet om de poten eruit te trekken.

Eens ik hem bij mij in huis liet, vluchtte hij de tuin in. Hij maakte een diepe put, ging erin liggen en durfde het hoofd niet opheffen. Hij durfde niet eten uit zijn pot. Toen ik een stukje vlees naar hem wierp, rende hij in paniek weg. Hij ging enkel ’s nachts eten als ik sliep.

Hij ging dagelijks mee loslopen en raakte in topvorm. Hij vond een thuis bij mensen die wonen in een hoeve met 2 paarden. Zij weenden van geluk toen ik de hond bij hen bracht. Hij heeft nog 3 maanden enkel ’s nachts durven eten.


Een Duitse Herder was door mishandeling een oog verloren.

Hij stond hulpeloos in een tuin achter tralies en werd geregeld door jongeren beschoten met een katapult. Het gekwetst oog moest worden uitgehaald.

Uiteindelijk belandde hij in het asiel. Daar was hij weer achter tralies. Zijn paniek stak de kop op. Hij voelde zich bedreigd, werd agressief en onhandelbaar. Hij zou ingeslapen worden.

Ik haalde hem op. Hij kwam tot rust en ging mee loslopen. Maar hij viel mannen aan. Ik leerde hem een muilkorf dragen. Zo behield hij zijn vrijheid. Hij werd geadopteerd door dierenvrienden.


Een doodsbange Turkse Herder

Ik werd gebeld voor een mishandelde Turkse herder die langs de baan liep. Ik haalde haar op. Thuis aangekomen, parkeerde ik in de straat en liet haar uit de auto.

Zij legde zich plat op de buik neer in de goot, drukte het hoofd tussen de poten en begon te schokken met het hele lichaam. Zij wilde onder de auto kruipen.

Zij woog 50 kg. Een voorbijganger hielp me haar binnen te dragen. Hij kreeg tranen in de ogen.

Maar ik moest het alleen kunnen oplossen. Ik nam haar 2 voorpoten vast, tilde ze op, stapte achteruit en trok haar naar mij. Zij was uit evenwicht en verplicht om te stappen. Ik trok haar over het voetpad, stapte achteruit de gang in en trok haar naar binnen. Twee keer per dag zagen de buren mij zo een enorme witte hond binnen sleuren.

Zij viel andere honden aan en moest ook in huis een muilkorf dragen. Zij had een penning met mijn telefoonnummer aan de halsband. Door al onze avonturen noemde ik haar ‘Calamity Jane’.

Zij kon de deurklink openen, ontsnapte en liep op de baan. De politie nam haar mee naar het kantoor. Daar heeft zij ook de deur geopend en is weggelopen. Zij hebben haar met moto’s achtervolgd om haar terug te vangen.

Jane vond een goede thuis bij een familie met boerderij en stuk grond. Zij durfde daar weer niet in huis gaan. Ik heb aan het nieuw baasje de ‘voorpoten-dans’ geleerd om haar in huis te brengen. Hij heeft het nog 3 weken voor Jane moeten doen. Als je van zover komt, heb je tijd nodig.